Leonard Cohen dhe frymëzimi për këngën “So Long, Marianne”

Frymëzimi për “So Long, Marianne” i Leonard Cohen ishte një grua e bukur që njohu në një ishull grek.

Nuk është çudi që poeti dhe këngëtar-kompozitori Leonard Cohen u magjeps nga bukuria e flokëve të Marianne Ihlen. Një nënë e re rrezatuese me këmbë të gjata, ishte lehtë në errësirën e tij, një prani e ndritshme me diell në ditët e tij të zymta.

Në mars të vitit 1960, Cohen, një i diplomuar i Fakultetit Ligjor dhe poet në lulëzim, la Londrën e mjerë për parajsën me diell të Hydra, Greqi. Ishulli grek ishte në atë kohë një parajsë për kulturën e sapolindur të epokës hipi, me endacakët që e quanin veten artistë bohemë së bashku me elitën financiare si Aristotelis Onassis dhe princesha Margaret. Poeti kanadez, i vetmuar dhe i dëshpëruar, e gjeti veten duke admiruar një çift të bukur që shëtiste së bashku, të përqfuar dhe me sa duket, të dashuruar. Ndërsa vetë Cohen më vonë do të thoshte:

“Nuk kisha idenë që do të kaloja dekadën e ardhshme me gruan e këtij burri.”

Cohen nuk e dinte se ishte romancieri norvegjez Axel Jensen, gati ta braktiste Marianne Ihlenin e bukur, atëherë 25 vjeçare, dhe foshnjën e tyre, për një grua tjetër. Më vonë Cohen shkoi pas bjondes në një treg, ku ajo po bënte pazar. E ftoi të bashkohej me miqtë e tij jashtë. Cohen, atëherë 26 vjeç, u entuziasmua menjëherë, por lidhja e tyre ishte e ngadalshme dhe luksoze.

“Megjithëse e kam dashur që nga çasti kur u takuam, ishte një film i bukur dhe i ngadalshëm”, kujtoi Ihlen.

“U takuam kur ishim pothuajse të rinj”, shkruante Cohen në këngën e tij të famshme dashurie të frymëzuar nga muza e tij bjonde “So Long, Marianne”, më 1967.

Cohen dhe Ihlen mbetën të lidhur për shtatë vitet e ardhshme, por marrëdhënia e tyre ishte e stuhishme. Asnjëri nuk ishte besnik, të dy ishin xhelozë. Ihlen do të tërbohej me vëmendjen që mori Cohen. Ai kalonte kohën në hotelin Chelsea në Nju Jork, duke luajtur me kitarën e tij, ngjitej në Fabrikën e Andy Warhol-it, dhe vendoste skenën për të ardhmen e tij si këngëtar-kompozitor. Preferonte diellin dhe rërën e bardhë të Hydrës. Gjatë kësaj kohe Cohen, duke ndierë se kishte më shumë para në muzikë se sa letërsi, filloi një tranzicion të natyrshëm nga poet në këngëtar-kompozitor. Kompozoi këngët për albumin e tij debutues “Këngët e Leonard Cohen”, i lëshuar në vitin 1967, i cili përfshinte “So Long, Marianne”. Kjo nuk ishte menduar si letër lamtumire, por sigurisht që kishte parashikuar shpërbërjen e tyre përfundimtare.

“Oh, so long, Marianne”, këndoi Cohen. “Është koha që të fillojmë të qeshim / dhe të qajmë dhe qajmë dhe qeshim për gjithçka përsëri”.

Çifti përfundimisht u nda në 1972, kur e dashura e Cohen, Suzanne Eldrod, lindi djalin e tij. Ai u përpoq të fliste me Ihlen që të pranojë këtë situatë të pazakontë, por ajo refuzoi dhe u largua prej tij përgjithmonë. Ihlen u rimartua në vitin 1979. Megjithëse marrëdhëniet e tyre romantike përfunduan atëherë, Cohen dhe Ihlen si përfundim arritën të kishin dhembshuri për njëri-tjetrin. Kur dëgjoi se po vdiste nga leuçemia në vitin 2016, ai shkroi një letër të ëmbël për të, sipas CBC, ku thuhej:

“Epo, Marianne, ka ardhur në këtë kohë kur jemi kaq pleq dhe trupat tanë janë duke rënë dhe mendoj se do të ndjek shumë shpejt. Dije që unë jam aq afër teje sa që nëse e zgjat dorën, mendoj se mund të arrish timen. Dhe ti e di që unë gjithmonë jëtë kam dashur për bukurinë dhe për mençurinë tënde … por tani, dua të uroj një udhëtim shumë të bukur. Mirupafshim mikja ime e vjetër.”

Marianne Ilhen vdiq dy ditë më vonë, më vonë 29 korrik 2016. Leonard Cohen vdiq tre muaj më vonë, më 7 nëntor 2016, në gjumë, pas një rrëzimi. Ishte 82 vjeç. Kënga e tij duket si një përkujtimore e përshtatshme:

“Oh, kaq kohë, Marianne / Është koha që të fillojmë të qeshim / Dhe qajmë dhe qajmë dhe qeshim për ghithçka përsëri.”

Lamtumirë Marian.

Afrohu te dritarja, dashuria ime

Dua të përpiqem të lexoj pulsin tënd

Gjithmonë mendoja se isha një lloj cigane

Para se të lë të më çosh në shtëpi

Tani lamtumirë Marian, ka kaluar shumë kohë që kur kemi filluar

të qeshim e të qajmë, dhe të qajmë e të qeshim përsëri për gjithçka

Kështu që ti e di që unë dua të jetoj me ty

Por më bën kaq shumë të harroj

Kam harruar t’u lutem engjëjve

Dhe pastaj engjëjt harruan të luten për ne

Tani lamtumirë Marian, ka kaluar shumë kohë që kur kemi filluar

të qeshim e të qajmë, dhe të qajmë e të qeshim përsëri për gjithçka

U takuam kur ishim pothuajse të rinj

Brenda parkut jeshil me jargavanë

U mbajte tek mua sikur të isha kryq

Ndërsa shkonim të gjunjëzoheshim në errësirë

Tani lamtumirë Marian, ka kaluar shumë kohë që kur kemi filluar

të qeshim e të qajmë dhe të qajmë e të qeshim përsëri për gjithçka

Letrat e tua tani thonë se ju je pranë meje

Po atëherë pse ndihem vetëm?

Qëndroj në buzë dhe rrjeta jote e hollë e merimangës

Më lidh kyçin e këmbës në një gur

Tani lamtumirë Marian, ka kaluar shumë kohë që kur kemi filluar

të qeshim e të qajmë dhe të qajmë e të qeshim përsëri për gjithçka

Sepse tani kam nevojë për dashurinë tënde të fshehur

Dhe jam i ngrirë si tehu i një brisku tëri

Më le kur të thashë se isha i çuditshmëm

Asnjëherë nuk kam thënë se jam trim

Tani lamtumirë Marian, ka kaluar shumë kohë që kur kemi filluar

të qeshim e të qajmë dhe të qajmë e të qeshim përsëri për gjithçka

Dhe ti je vërtet kaq e bukur

Pashë që shkove dhe ndryshove emrin përsëri

Dhe sapo isha ngjitur në tërë këtë mal

Për të shpëlarë qepallat e mia në shi …

/Ngjarje Botërore/

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Subscribe
No Thanks
Thanks for signing up. You must confirm your email address before we can send you. Please check your email and follow the instructions.
We respect your privacy. Your information is safe and will never be shared.
Don't miss out. Subscribe today.
×
×
WordPress Popup
error: Sorry! You don\'t copy...